Actueel

Vredesviering 2024

Op 1 januari 2024 was er de – sinds het jaar 2000 vertrouwde – Vredesviering op de eerste dag van het jaar, in de Historische kerk van Groesbeek.

De Bahá’í – gemeenschap, Groesbeekse kerken en de Werkgroep Vredesinitiatieven gemeente Berg en Dal, kozen dit keer voor het thema

 

RUIMTE   MAKEN   VOOR   LICHT

 

Geopend werd met het Taizé-lied ‘Als alles duister is’

 

Als alles duister is

Ontsteekt dan een lichtend vuur

Dat nooit meer dooft

Vuur dat nooit meer dooft

Na een stiltemoment en het aansteken van de Vredeskaars sprak wethouder Irma van der Scheur.

Zij verwees naar de ellende in de wereld, van natuurrampen tot oorlogen en ze besefte eens te meer, wat een geluk je hebt als je hier geboren bent.

Maar er is ook veel onvrede in eigen land, met name richting overheid. Vertellen  politici wel het eerlijke verhaal? Dat de bomen niet tot in de hemel groeien?

Zij legde vervolgens de nadruk op de vele lichtpuntjes die ze in haar werk ziet, mensen die belangeloos taken uitvoeren in de samenleving, als vrijwilliger in tal van verenigingen en organisaties, als mantelzorger, taalmaatje of schuldhulpbuddy.

Irma van der Scheur eindigde met een tekst van Stef Bos (waarvan hier het laatste couplet):

 

Geef licht

Voor een uitweg uit het donker

Geef wat er vaak niet is

Geef alles wat je hebt

Geef de liefde een gezicht

Daarna was er een terugblik op het thema van vorig jaar ‘Durven dromen’. Gelezen  werd een tekst van Ed McCurdy (vertaling Maarten Hurts), met pianobegeleiding van Lisette Cillessen.

 

 Ik had vannacht een vreemde droom

Dat was de eerste keer

Ik droomde dat de wereld zei

‘En nu geen oorlog meer’

Ik zag een grote zaal

Gevuld met duizend man

Ze ondertekenden een tekst

Een machtig vredesplan

En toen de tekst getekend was

En in de krant gezet

Hielden ze elkaars handen vast

En  zeiden een gebed

En de mensen buiten op het plein

Die dansten in het rond

Er lagen zwaarden en geweren

Verspreid over de grond

Ik had vannacht een vreemde droom

Dat was de eerste keer

Ik droomde dat de wereld zei

“En nu geen oorlog meer”

Tijdens een lichtwandeling brachten de aanwezigen een waxinelichtje naar de   avondmaalstafel.

Hierna werd het lied ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen’ , met een tekst van Huub Oosterhuis, gezongen.

Vanuit de plaatselijke schrijfgroep van Amnesty International las Margreet Breukelman het gedicht ‘De rust van de wilde dingen’ van Wendel Berry (1934)

 

 In de nacht, wanneer je bijna niets meer horen kan

waak ik soms, door wereldse zorgen en wanhoop

hoe zal het zijn voor mij en mijn kleinen.

Dan zoek ik de wilde dieren

de woerd met zijn trotse nekveren

sierlijk, samen met de grote zilverreiger

zij rusten bij het water.

De rust van de wilde dingen

Die hun bestaan niet overpeinzen

geen rouw en pijn, geen gedoe.

Ik, en de aanwezigheid van het stille water.

Overdag houden de dagblinde sterren boven mij

zich nog in. Voor nu ben ik

in de genade van de wereld, ben ik vrij.

 Pastoraal werkende Joke Huisintveld gaf een impressie van haar scholenproject met kinderen van groep 8, over vrede, in het bijzonder vrede voor Israëli’s en Palestijnen. In de kerk was een aantal grote gekleurde tekeningen van leerlingen geëxposeerd, zoals een tekening met het ban-de-bom-teken, met daarin zowel de Palestijnse- als Israëlische vlag. En een tekening waarop Israëli’s en Palestijnen elkaars handen vasthouden.

 

 

Tenslotte klonk het lied Imagine van John Lennon en werd een zegenbede uitgesproken.